Pamięci półprzewodnikowe stałe.

Pamięcią stałą (ang. ROM - Read Oniy Memory) nazywa się pamięć umożliwiającą podczas współpracy z innymi elementami mikrosystemu wyłącznie odczytywanie swojej zawartości. Podstawowym elementem pamięci stałej o organizacji bajtowej jest matryca (rys.6), w której można wyróżnić linie bajtów w liczbie równej liczbie bajtów przechowywanej w pamięci, oraz linie bitów, których liczba jest równa osiem.

Każda linia bajtu odpowiada jednej komórce pamięci stałej. Zawartość tych komórek jest kodowana następująco:

Dekoder adresów przetwarza adres bajtów na sygnał 1, wprowadzony tylko na tę linię bajtu, która odpowiada temu adresowi. W wyniku na liniach bitów sprzęgniętych z wymienioną linią bajtu pojawiają się sygnały 1, wprowadzone na wejścia wzmacniaczy buforowych odczytu.


Do zmiany informacji przechowywanej w komórce pamięci stałej konieczna jest zmiana sprzężeń między linią bajtu tej komórki a liniami bitów. Elementarnymi sprzęgającymi mogą być rezystory, diody, tranzystory, inwertery MOS.

Rozróżnia się następujące typy pamięci stałych:
Pamięci stałe reprogramowalne, w których możliwa jest zmiana programu.za pomocą urządzenia zwanego ładowaczem pamięci stałej. Do pamięci tych należą: